Peter Boer - Bass
| Naam: | Peter Boer |
| Woonplaats: | Gouda |
| Instrument: | Basgitaar |
| Equipment: | Bassen: Fender Jazzbass ’75-Reissue (1996) Fender Jazzbass ’75-Reissue (2003, Special Edition) Fender Precision Bass ’62-Reissue (2006) Versterking: Ashdown ABM500 Amp Ashdown ABM 4x8" en 15" cabinets |
| Laatst gekochte album: | Brothers & Sisters - Allman Brothers Band |
| Gespeeld in (of nog steeds): | Diverse bands, maar mijn eerste échte band was Tachtig (www.tachtig.com) . Pop/rock covers uitsluitend uit de jaren tachtig. Leuke optredens gehad en nog een demo mee opgenomen. Mooie en leerzame tijd. |
| Beste Marillion album (Fish periode): |
Moeilijk, maar dat wordt toch Clutching at Straws, omdat daar de fenomenale trilogie Hotel Hobbies / Warm Wet Circles / That time of the night op staat. |
| Minste Marillion album (Fish periode): |
Dan kies ik voor Fugazi, maar niet om de muzikale inhoud, maar de mindere productie en mix. |
| Beste Marillion album (Hogarth periode): |
Muzikaal gezien zou ik Brave kiezen. Aangrijpend en mysterieus album. Hieraan heb ik mooie herinneringen, zoals het fanclub-concert in Paradiso: tijdens de breaks kon je een speld horen vallen. De band had ’t publiek toch optimaal in de tang qua performance. Super! Mijn veruit meest gedraaide album uit de Hogarth periode is daarnaast wel Season’s End, dus die is dan de beste :) |
| Minste Marillion album (Hogarth periode): |
This strange engine of Radiation. De albums spreken me echt niet aan. |
| Top 3 beste Marillion nummers ooit: |
Voor nu is dat (morgen kan het anders zijn) in onwillekeurige volgorde: Chelsea Monday Warm Wet Circles The King of Sunset Town |
| Wat ik met Marillion heb?: | Ik ben net na het uitkomen van Season’s End in aanraking gekomen met Marillion via een vriend. Het raakte me direkt, en kocht al het andere werk. Van het een kwam het ander en ik werd lid van de fanclub. Verder ook veel andere Symfobands nagelopen, vooral IQ en Pendragon behoren tot mijn favorieten in dat genre. In de loop van de tijd heeft het "fan-zijn" meer plaatsgemaakt voor bewondering vanuit muzikaal oogpunt, toen ik zelf serieuzer met muziek verder ging. Het zijn stuk voor stuk uitstekende muzikanten. Pete heeft in mijn ogen een eigen stijl, gebruikt de hele range van een basgitaar. Dit maakt de nummers een heerlijke uitdaging om te spelen. Verder niet echt meer met Marillion “bezig” geweest de afgelopen jaren, maar toen ik begin dit jaar op zoek was naar een nieuwe band (de bedoeling was eigenlijk een vette Blues- en SouthernRock band) kwam ik de advertentie tegen voor bassist in deze band en leefde de liefde weer helemaal op voor Marillion... terug op het oude nest. |